Din, insanların en önemli ihtiyaçlarından biridir ve din olmadan yaşamak da çok zordur. Çünkü din, Yüce Yaratıcının kullarına gönderdiği bir rehber ve şaşmaz bir pusuladır. Tarih boyunca insanlık dine ve Yüce bir Yaratıcıya muhtaç olmuş ve onu hep aramıştır. Bazı insanlar yanlış yollara saparak dinden uzaklaşmış ve batıl ideolojilere teslim olmuştur. Tüm insanlar dini hayata ve öğretiye büyük önem vermiştir. Zira güçlü, merhametli, şefkatli bir varlığa ihtiyaç duymak insanın fıtratında vardır. Dini eğitim tüm insanlar için bu kadar mühim iken masum çocuklar için daha da hayati öneme sahiptir.            Çocuklar küçük yaşta eğitime meyilli ve ilgilidir. Adeta bir fotokopi makinesi gibi her şeyi çeker, ezlerler ve beynine enjekte eder. Küçük yaşta verilen eğitim hayat boyunca yol gösterici ve aydınlatıcı olmaktadır. Tüm bu sebeplerle atalarımız ‘’Ağaç yaşken eğilir’’diyerek erken yaşta eğitimin değerini vurgulamıştır. Sanat, spor, meslek ve diğer eğitimler gibi   din eğitimi de küçük yaştan itibaren çocuklara verilmelidir. Çünkü BediüzzamanHz.veciz ifadesinde dediği gibi ‘’Küçüklüğünde kuvvetli bir iman  dersi almayan çocuk büyüdüğünde bu dersleri almakta  çok zorlanır . Çünkü bir  çocuk, küçüklüğünde kuvvetli bir ders-i imanî alamazsa, sonra pek zor ve müşkül bir tarzda  İslâmiyet ve imanın erkânlarını ruhuna alabilir. Âdetâ gayr-ı müslim birisinin  İslâmiyeti kabul etmek derecesinde zor oluyor, yabani düşer. Bilhassa, peder ve validesini dindar görmezse ve yalnız dünyevî fenlerle zihni terbiye olsa, daha ziyade yabanilik verir. O halde o çocuk, dünyada peder ve validesine hürmet yerinde istiskal edip çabuk ölmelerini arzu ile onlara bir nevi belâ olur. Âhirette de onlara şefaatçi değil, belki dâvâcı olur: “Neden imanımı terbiye-i İslâmiye ile kurtarmadınız?” Çocuklarımıza küçük yaşlardan itibaren Allah ve peygamber sevgisini aşılamalı, onlara dinini güzel bir şekilde öğretmeliyiz. Geçici dünya rahatı için çocuklarımıza her türlü desteği verip maddi manevi ne gerekiyorsa yapıyoruz. En fazla 60-70 yıllık bu fani dünyada bu kadar çaba gösterip çocukların ebedi hayatı için hazırlık yapmamak büyük bir vebal ve telafisi güç bir hatadır. Küçükken gerekli dini eğitimi vermeyince o çocuk büyüdüğünde dinden ve dindarlardan uzak durur ve ahireti hiç hatırına getirmez, ölümü düşünmez. Bu halde ecel gelince de imanını kurtaramadan dünyadan göçer ve mahşerde mahkemeye çıkarılır. O dehşetli hesap gününde acı, öfke ve feryat içinde kendisine dinini öğretmeyen, yaratıcısını tanıtmayan, azaba düşmesine sebep olan anne babasının yakasına yapışacak ve o dünyadayken çok sevdiği anne babasından davacı olacaktır. O dehşetli günün acı ve sıkıntılarından kurtulmak için çocuklarımıza dünyasını kazanmak için yaptığımız çalışmalar ve çabalar kadar hatta belki daha fazlasını sonsuz ahiret alemi için sarf etmeli ve onlara karşı olan sorumluluklarımızı ifa etmeliyiz. Çocukların nefsine hoş gelmese de onlara yaradanımızı ve sevgili habibini tanıtıp sevdirmeli ve ahiret hayatları için azık hazırlamayız. Bu şuurla hareket edersek inşallah ölüp dünyadan göçtüğümüzde arkamızdan hayır duaları edecek , dualar okuyacak ve bizleri hayırla yad edecek çocuklar bırakmış olacağız. Yoksa kısa süre bizleri unutacak , dünyanın zevklerine dalacak, ahiret bilincinden fersah fersah uzak yaşayacak ve ebedi alemde hüsrana uğrayacaktır. Evlatlarımızı gerçekten seviyorsak ki her ebeveyn evladının üzerine titrer ve gerekirse onlar için hayatını feda eder. İşte onlara yapacağız en büyük iyilik onlara Allah ve peygamber sevgisi kazandırmak olacaktır. Bunu ihmal ettiğimizde ne yaparsak yapalım o masum çocuklara çok kötülük etmiş olacak ve ebedi saadetten mahrum kalmalarına sebep olacağız. Biz gerekli terbiye ve dini eğitimi verdikten sonra buna rağmen hak yolundan saparlarsa da mesuliyet bizden gitmiş olur ve o çocuk ana babasının terbiyesinden çıktığı için perişan olacaktır. Ne mutlu o ana babalara ki çocuklarının hem dünyasını hem de ahiretini mamur eder.