İnsan, sosyal bir varlıktır. Yalnız yaşaması çok zordur. Konuşmaya, dertleşmeye, paylaşmaya ihtiyacı vardır. Günümüzde her ne kadar yalnız yaşayan insanlar çoğalmışsa da onların çoğunluğu mecburiyetten böyle yapmaktadır. İnsanlar  diğer insanlarla ilişki ve irtibatta olmalı ama sadece Allah’a tam manasıyla güvenmelidir.  İnsanoğlu çiğ süt emmiştir, her an her şey beklenir. Onun için insanı severken de ona kızarken de mesafeli olmak gerekir.             Dünyada insan kısa bir ömür sürmektedir. Ortalama insan ömrü 75-80 yıldır. Bu kısa dünya hayatında her şeyi yaşayıp tecrübe etmek zordur. Ondan dolayı yaşanmış tecrübelerden istifade etmek gerekir. Kim ki bir insana gereğinden fazla güvenip itimat ederse kesinlikle ondan bir hıyanet ve tepki görecektir. İnsana dayanma ölür, ağaca dayanma kurur demiş atalarımız. Hiçbir zaman o insan bunu yapmaz, ona kefilim dememek lazım. Kendisi sahte ve fani olan dünyanın insanı da sahtedir. Her insan hata yapabilir, insan günaha meyillidir. İnsan beşerdir, beşerdir şaşar. Bunları böyle bilirsek hayal kırıklıkları yaşamayız. Ama biz ne yapıyoruz. Her işte tefrit ediyoruz. Birine kızdığımız zaman onu tamamen siliyoruz, reddediyoruz. Görmezden geliyoruz. Birisini sevdiğimiz zaman ise aşırı derecede sevip ona sonsuz itimat ediyoruz. Oysa dünyada her şey görecelidir, değişkendir. Hiçbir şey hep aynı şekilde devam etmez. Bu durum eşyanın tabiatı için geçerli olduğu gibi insanlar arası ilişkilerde de geçerlidir. Bir bakmışız ki sert bir şekilde bize  düşmanlık yapan biri bir süre sonra en sadık bir dost oluvermiştir. Aynı şekilde çok güvenip itimat ettiğimiz biri de hiç ummadığımız bir zamanda  vezeminde bize karşı çok kötülükler yapıvermiştir. Bu durumların yaşanabileceği bilinmeli ve insanlara yaklaşırken temkinli olunmalıdır. Bu tebdirli ve dikkatli tavır bizi şok olmaktan ve hayalkırıklığı yaşamaktan kurtaracaktır. Kendisini yoktan yaratıp sayısız nimetler veren Rabbine karşı her gün nankörlükyapan bir insandan her an her şey gelebileceği ihtimal dışı bırakılmamalıdır. Rivayet edilir ki iblis bir gün bir insanla arkadaş olup beraber bir yolculuğa çıkmışlar. İblis dikkatli bir şekilde o insanı incelemektedir. Bu yolculuk sırasında o insanın hiçbir vakit namaz kılıp dua etmemesi iblisi bile şaşırtır ve iblis o adamdan kaçmaya başlar. Onun kaçtığını gören o bedbaht insan merak ve hayretle iblise seslenip niye kaçtığını sorunca İblis ibret dolu şu sözleri söyler. ‘’Ben bir defa Rabbime isyan ettim, cennetten kovulup şeytan ilan edildim ama sen günde en az 5 defa isyan ediyorsun ve de hiç umursamıyorsun, Korkarım ki senin yüzünden başımıza büyük musibetler gelir. Git kendine başka arkadaş bul ‘’ Görüyoruz ki Rabbine isyan etmekte gayet cesur olan insan her haltı yiyebilir,  her ihaneti kolayca yapabilir, her fitneye malzeme olabilir. Bunlar bize gösteriyor ki insanlara karşı uyanık ve ihtiyatlı olmalıyız.                                     İnsanlarla beraber yaşamak zorundayız ama bunu gözü kapalı bir şekilde yapmaya mecbur değiliz. O güvenip bel bağladığımız, değer verdiğimiz insan basit bir dünya menfaatine seni terk edebilir ve eder. Bunun sayısız örnekleri yaşanmış ve yaşanmaya devam ediyor. İyisi mi siz siz olun hiçbir kimseye gereğinden fazla güvenip itimat etmeyin. Sadece Allah’a dayanıp güvenin. O zaman hiç yenilmeyecek ve üzülmeyeceksiniz.