Deveyi pire yaparlar,
Pireyi deve ederler.
Daha ekmeden biçerler.
Benim halkım, benim halkım...
Bir kimsesiz mi buldular,
Dağ yüklerler, kar yüklerler!
Çok isteyip, az öderler.
Benim halkım, benim halkım...
Mazluma kuru soğanlar,
Toka kuzu çevirmeler!
Az demezler, çok demezler.
Benim halkım, benim halkım...
Yar dediğin öte kaçar.
Dost bildiğin sırtın döner.
Vefada da çok çömezler.
Benim halkım, benim halkım...
Gerçi ârif olan da var.
Keder bulaşık gülüşler.
Lakin yine eğri işler.
Benim halkım, benim halkım...
Atası kabrinde sızlar.
Geviş getirmede gençler.
Açık, seçik bu deyişler.
Benim halkım, benim halkım...
Baranî yetsin bu kadar.
Bir latife biraz azar...
Sözün özünü kim arar?
Ah bu halkım, vah bu halkım...