(TMT'ye, Rauf DENKTAŞ'a ve Kıbrıs Fatihi Necmeddin ERBAKAN Hocaya...)   "Magusa limanı; limandır, liman. Bizi öldürende yoktur din, iman."   Yağan ki vahşettir üzerimize. Akacaktır elbet damardaki kan. Kıbrıs'ın erleri yürüdü Hak'ka. Barutla bir oldu toprak üstü can. Lefkoşa, Mehmetçik, Girne, Larnaka... İslam fışkıracak nereyi kazsan. Ali... Canım Ali haydi kalk, uyan. Seni ödürende yoktur din, iman!   "İskeleden çıktım yan basa basa                                                aman aman... Mağusaya vardım kan kusa kusa."   Haneler harabe, kubbe yüzüstü. Kabir evla elbet; yaşamak buysa. Bir adaya binler sırtlan üşüştü. Altı aziz vatan, üstü ölü arsa. Nasıl eder bunu insana insan? Göğsünde bir nebze olsun ar varsa. İnsan mı kalırmış tarih unutan? Köksüzlüğe yemin mi ettin yoksa? Uyan garip anam, haydi kalk, uyan. Bizi ödürende olur mu vicdan?   "Uyan Alim uyan uyanmaz oldun Yedi bıçak yarasına dayanmaz oldun."   Yedikere açtı zulmün dikeni. Deniz üstü kelle, kol, bacak, odun... Varılmaz menzile baş koymuşuz ki Köpekle bir olmuş kaderi kurdun. Bu nasıl kırımdır, nasıl katliam! Aynı kora düşmüş dede ve torun... Unutmayın Rum'un ettiklerini. Kıbrıslı evlatlar gayrı Türk olun! Uyan Anadolum, haydi kalk, uyan. Beni ödürende bulunmaz izan!   "Mağusa limanından aldılar beni                      aman aman... Üç mil uzağına attılar beni."   Yarım tüm sevdalar, çökük her yuva. Bir yanda şehitler, bir yan it leşi! Destanlar yazıldı o Beşparmak'ta. Yerle yeksan oldu hasmın cephesi. Ay yıldız çakıldı yeniden göğe, Yıkıldı soysuz ENOSİS hayali. Lakin giden gitti, ağlamak kaldı. Kan ağladı her yetimin annesi. Uyan ey Kıbrıs'ım, haydi kalk, uyan. Çocuk ödürende kalır mı iman?   "Uyan Alim uyan uyanmaz oldun Yedi bıçak yarasına dayanmaz oldun."